Sögur

Ég elska sögur. Sögur gera mig hamingjusama. Dramatískar sögur, rómantískar sögur, spennusögur... já jafnvel hryllingssögur og ævisögur. Frá því að ég man eftir mér hef ég sagt sögur, ímyndað mér sögur og skrifað sögur. Stundum ímynda ég mér að líf mitt sé ein stór saga. Hvað vil ég að gerist næst! En ég veit að ég fæ ekki öllu ráðið. Ég skrifa ekki sögu mína ein með sjálfri mér. 

Ég uppgötvaði helst til seint að samferðafólk mitt skrifar með mér sögu mína. Því skiptir máli að vanda valið hverja maður umgengst og koma vel fram við aðra. Ég er heppin að eiga góða fjölskyldu sem ég rækta. Ég er í nánu sambandi við foreldra mína og systkini, tengdaforeldra, frænkur og frændur, ættarsögu mína skrifa ég með þeim. Ég hef einnig, í gegnum tíðina, lagt mig fram um að rækta vinasambönd og í seinni tíð hef ég lært að gera minni kröfur til vina minna og umgengst þá vini sem gera mig glaða og hamingjusama. Þeir vinir eiga sér stað í hjarta mínu. Og svo eru það vinirnir sem þarf varla að rækta, alltaf þegar að ég tek upp tólið og hringi í þá, þá er eins og ekkert hafi breyst og tíminn hafi staðið í stað. 

Sögur hafa að mörgu leyti gert mig að þeirri manneskju sem ég er í dag. Ég las mikið sem barn og datt inn í aðra veröld á hverju kvöldi. Hlakkaði til að leggjast undir sæng með góða bók. Ævintýrabækurnar, Fimmbækurnar, Nancybækurnar, Dularfullubækurnar, ævintýraheimur Narníu og síðar ástarsögur, Ísfólkið og sögur frá tímum Neanderdalsmannsins færðu mér nýjar víddir, ég upplifði aðra heima. Máttur sögunnar er mikill. 

Síðar fór ég að lesa bækur sem komu mér í skilning um hvað það er að vera manneskja. Hlutirnir voru ekki lengur svartir og hvítir heldur grátóna. Enginn er algóður né alvondur... enginn er fullkominn. Bækur Haldórs Laxness, Þórbergs, Paulo Coelho, Allende, Kundera, Dostoevsky ofl. Ég drakk hverja blaðsíðu í mig. Mig þyrsti í að finna sannleikann, út á hvað lífið gengi. 

Í seinni tíð hef ég lesið margar ævisögur. Þær hafa sumar snert mig mikið. Raunveruleikinn getur oft snert mann meira en skáldskapurinn. Fyrsta ævisagan sem ég las og jafnvel sú besta var Dagbók Önnu Frank. Næsta saga sem mig langar að lesa er byggð er á raunverulegum atburðum og heitir Sigrún og Friðgeir - ferðasaga. Þetta er saga úr síðari heimsstyrjöldinni sem snertir marga ólíka þætti í sögu Íslands á 20. öld, en inn í hana fléttast einnig atburðir úr sögu bandarísks samfélags. Friðgeir og Sigrún voru ung hjón sem fóru til Bandaríkjanna að læra læknisfræði en farast ásamt börnum sínum á leið sinni heim til Íslands. Þegar ég var lítil var mér sagt að börn Sigrúnar og Friðgeirs gengu aftur. Amma mín þekkti ættingja þeirra og einn þeirra sagðist hafa leikið sér við börnin eftir að þau létust. Ég sat oft í lokrekkjunni hjá ömmu og afa og hugsaði til þessara hjóna og barna þeirra, hvernig þau misstu næstum því af skipinu Goðafossi en náðu í tíma til þess eins að farast. Hugsaði um þau á þilfarinu, brosandi með vindinn í hárinu, því þau voru á heimleið. 

Hvernig endar mín saga? Mig langar til að hún endi vel. Endi þannig að ég og samferðafólk mitt sé sátt. Langar að sjá og faðma barnabörnin mín. Fyllast gleði yfir afrekum og lífi dætra minna. Langar að við Einar leiðumst yfir móðuna miklu. En vonandi er saga mín ekki hálfnuð. Ég vona að á leið minni verði margt á vegi mínum og að hver og ein varða færi mig nær innri fjársjóði.  Vona að ég fylgi draumum mínum, láti gott af mér leiða og hjartað ráði ætíð för. 

Sveitahátíð

Það sem mér finnst mjög sjarmerandi við lítil bæjarfélög eru sveitahátíðirnar. Þær eru ólíkar, sumar stórar í sniðum og aðrar minni. Í sumar var til að mynda Brákarhátíðin hér í Borgarnesi sem er í stærri kantinum en um daginn var hausthátíð Kaupfélagsins. Sú hátíð er minni í sniðum en árleg, allir mæta á svæðið og fá sér pulsur og heilsteikt lambakjöt, smakka skyrtertur og mygluosta... klappa dýrum og sníkja ís eða heimagerðan sleikjó. Við fjölskyldan létum þessa hátíð ekki fram hjá okkur fara frekar en fyrri daginn og skoðuðum gúmmístígvél og veiðistangir meðan við sötruðum heitt kaffi/kakó, fórum á hestbak og horfðum á reipitog og fleiri þrautir heimamanna nær og fjær. Gott spjall við sveitunga fylgdi svo með í kaupbæti. Ég tók nokkrar myndir og er dálítið ósátt við vinnsluna hjá mér en ég nennti ekki að laga þetta svo ég smelli þeim með. Njótið!

Er þetta beikon?

Góðan daginn Mr. Pig

Valý Karen lét sér fátt um finnast

                        

Ekkert sem toppaði þetta!

 

Systratími

Eru ekki systur yndislegar? Mín er allavega dásamleg og sú allra besta. Við höfum alltaf verið bestu vinkonur þrátt fyrir 10 ára aldursmun. Fyrst dröslaðist ég með hana í kerru og þóttist vera mamma hennar en áður en við vissum af vorum við farnar að trúa hvor annarri fyrir leyndarmálum. Nú erum við báðar mæður... stelpumömmur.... og þá er dásamlegt að fá þær mæðgur í heimsókn í klettinn okkar í sleep-over. Elísabet Erla dóttir systur minnar er mikill stuðbolti og elskar að vera með frænkum sínum. Fyrir stuttu komu þær mæðgur til okkar og gistu. Við fórum í göngutúra, berjamó, kínverska skák, fimbulfamb, tókum kósý-kvöld, busluðum í baði, fórum í sund og elduðum dýrindis mat. 

Elísabet Erla og Valý Karen

Þóra Guðrún tekur á móti frænku sinni

Valý Karen að súpa

Stuð í baði

Kínverks skák undirbúin

Nautakjöt á grillinu og allt í gangi

Stuðboltinn mikli

Brunch

Berjamó

Elísabet Erla

Valý Karen

Skarðsvíkin okkar

Fljótlega eftir að við Einar kynntumst sagði hann mér frá stað, stað sem að hann sagði fallegastan á landinu. Á þessum stað eru svartir hamrar hvíslaði hann, gulur sandur, hvítfrissandi öldur og blár himinn. Ferskt sjávarloftið fyllir vitin og ef heppnin er með okkur sjáum við seli eða stökkvandi fiska. Fuglarnir svífa um og yrðlingar skjótast á milli gjóta. Þessi staður er Skarðsvík á Snæfellsnesi. Einar fór síðar með mig á þennan stað og ég var sammála honum, þetta er fallegasti og rómantískasti staður á Íslandi. Þar sem ég boraði tánum í heitan sandinn og horfði út á haf gat ég ómögulega séð fyrir trúlofun okkar Einars nokkrum árum síðar á þessum sama stað. Við Einar höfum síðan farið amk. eina ferð um Snæfellsnesið á ári frá því að við hófum búskap og alltaf stefnt á Skarðsvík. Eitt sumarið náðum við aðeins í Stykkishólm en annars hefur Skarðsvíkin fengið okkur í heimsókn á hverju ári. Dásamlegri stað vitum við ekki um og í dag fórum við. Skarðsvíkin beið okkar fögur sem aldrei fyrr, blautur sandur og ferskir vindar léku við okkur og sjórinn kítlaði tær dætra okkar. 

Með frumburðinn undir belti - 2007

Herdís María fædd og Þóra Guðrún komin í bumbu - 2008

Skarðsvík í  hífandi roki 2009

Ekki alltaf auðvelt að ná góðri mynd ! - 2010

Trúlofun 2011

Stykkishólmur 2012

Skarðsvík 2013 - Valý Karen mætt 

Hvað viltu verða þegar að þú verður stór?

Þegar að ég var lítil stelpa var ég með það á hreinu. Forsætisráðherra ! Ég þuldi upp alla forsætisráðherra lýðveldisins og aðra ráðherra ef einhver bað. Afi minn tók heilshugar undir þennan draum með mér. Það var ekki fyrr en ég var komin í menntaskóla að ég áttaði mig á því að starfsframinn væri ef til vill ekki fólginn í starfi ráðherrans.

Þegar að ég var í menntaskóla sá ég leikritið "Kæra Jelena" eftir Ljúdmílu Razúmovskaju. Í aðalhlutverkum voru m.a. Baltasar Kormákur og Ingvar Sigurðsson. Leikritið var sett upp í Þjóðleikhúsinu. Leikritið fjallar um kennslukonu sem fær heimsókn frá nemendum sínum. Þegar að líða tekur á leikritið gera nemendur Jelenu lítið úr hugsjónum hennar og hlægja að vonum hennar og draumum. Leikurinn magnast þar til nemendurnir missa stjórn á öllu saman. Ég kom verulega snortin af þessari leiksýningu. Bæði var hún velleikin og veluppsett. Ennfremur er leikritið frábærlega skrifað. Ég man að ég gekk hægum skrefum niðrá Lækjartorg, faldi tár sem læddust niður kinnarnar og snökkti í leið 112 alla leið heim. Þegar að heim var komið var ég harðákveðin.... ég vildi verða leikari !

Þegar að ég útskrifaðist úr Menntaskóla hafði ég skrifað nokkrar ritgerðirnar og fengið vel fyrir.Ég hafði skrifað dagbók frá því ég var 8 ára og ljóð í barnaskóla. Ég skellti mér því í íslensku í Háskóla Íslands. Langaði að læra allt um tunguna okkar, bókmenntir og já jafnvel verða skáld!

Þegar að ég var 25 ára fór ég að vinna hjá tryggingarfélagi. Þar kynntist ég heimi lögfræði og viðskipta og þegar að ég sá nám auglýst sem sameinaði þessa tvo heima ákvað ég að skella mér. Ekki þótti mér verra að námið var á Bifröst því að á þeim tíma þurfti ég að breyta um umhverfi. Þurfti að komast úr 101 og upplifa nýja hluti. Þar fann ég litla lögfræðinginn.

Og núna er ég kennari og langar að verða fræðimaður. Forsætisráðherra - leikari - skáld - lögfræðingur - kennari - fræðimaður. Hvað ætli þessi störf eigi sameiginlegt ? Ég held að ég hafi alltaf viljað snerta fólk, láta eitthvað gott af mér leiða og öll þessi störf hefðu getað stuðlað að því.  Kennslan veitir mér mikla hamingju en ég þarf eitthað meira... hvað það verður veit svo enginn.

Stelpumamma

Ég eignaðist litla stúlku þann 22. maí sl. þriðja barnið mitt og þriðju stúlkuna. Ég er og verð stelpumamma, við mæðgurnar tengjumst allar órjúfanlegum böndum. Við dönsum, perlum, liggjum í grasinu og búum til skýjamyndir, tínum sveppi, búum til blómakransa, grátum yfir bíómyndum, lesum bækur og svo ótalmargt fleira. Að eignast þriðju stúlkuna var svo eðlilegt fyrir mér að mér brá ekki vitundarögn þegar að ég vissi að ég gengi með stúlku. Ég brosti bara út í annað, hamingjan fyllti hjartað mitt. 

Ég með HM

Ég með ÞG 

Ég með VK

Dætur mínar eru fæddar  14. september, 31. desember og 22. maí. Skrýtið..... maður veit ekki fyrirfram hvaða dagsetningar verða mikilvægustu dagsetningarnar í lífi manns.  Afmælisdagar barna sinna..... 

Ég og Herdís María

Ég og Þóra Guðrún 

Ég og Valý Karen

Hamingjublogg??

Af hverju að blogga? Já, ég spyr mig. Ég gæti kennt fæðingarorlofinu um en skýringin er líklega sú að mitt týnda, innra skáld vill komast út. Eða á ég að segja týndi listamaður? Ég hef nefninlega mikinn áhuga á ljósmyndun og langar að þreifa aðeins fyrir mér í því. Ég hef gaman af því að gera lífið fallegra hvort sem er með máli eða myndum. Ég hef allavega sett mér eitt markmið með þessu bloggi og það er að skrifa um það sem gerir mig hamingjusama, hvort sem það er fjölskyldan, hönnun, góður matur, ljósmyndun eða gamlir kallar með hatta.

Ég fékk meðfylgjandi mynd senda í tölvupósti á dögunum frá Þórsteini frænda mínum. Hún er tekin sumarið 1977 en þá bjó ég ásamt foreldrum mínum í Svíþjóð. Já maður var nú krútt á þessum árum.